تبلیغات
نورانی - درس نوزدهم

بعضی ها، وقتی به بزرگی طرف مقابل پی می برند، همه چیز را کنار گذاشته و با تمام وجود کرنش می کنند و اعتراف می کنم که خود نیز دچارش هستم. این حالت، فراگیر است چون در وجود انسان ها نهفته است که در مقابل فردی که چیزی بیشتر دارد احساس ستایش می بینید و ستایش می کند و خیلی ها این حالت را با کرنش اشتباه می گیرند و فکر می کنند رابطه این دوفعل تساوی است، در حالی که عموم و خصوص من وجه است! این چند روز که به دلایلی زیاد با بزرگ ها سروکار دارم درس گرفته ام که وقتی آن ها با بزرگ تر ها روبرو می شوند از آن فرد یک ذهنیت خیالی نمی سازند، بلکه با ذهنی باز بدی هایش را دور می ریزند و خوبی هایش را جذب می کنند و او را برای خود پله ای قرار می دهند و از آن، بالا می روند. این یعنی دقیقا وعظی که از اساتید می شنیدم ولی به چشم نه! و آن همین بود که با بزرگان به دید رؤیایی نگاه نکنید،در ذهن خود شکل بستم :
بزرگان وقتی به بزرگ تر از خودشان می رسند آنان را مانند بت نمی پرسدند بلکه آنان را هضم می کنند!(درس "نوزدهم" اسفند سال نود)

چاپ این صفحه نوشته شده در شنبه 20 اسفند 1390 توسط کمیل کمالی | نظرات ()